Inloggen

Login op de site

Gebruikersnaam *
Wachtwoord *
Onthoud mij

Daar staan ze ’s morgens 29 november 2014 voor de Groenhoeve: Anne, Daan, Famke, Ferry, Gies, Giel, Kars, Lotte, Marieke en Sieb. Klaar voor vertrek naar Ede waar de landelijke dag van de Sovon wordt gehouden. Zij vormen de grootste groep deelnemers aan het jeugdprogramma (10 van de 35 deelnemers). Ze zijn benieuwd want vorig jaar was het ook erg leuk.

Om tien voor tien komen we aan bij de Reehorst en om tien uur gaan we beginnen. We mogen de jassen aanhouden want we gaan direct de natuur in zoals het hoort. We gaan op zoek naar roofvogelnesten en kijken of er ringen te vinden zijn onder die nesten. Langs de fabriek van de Enka gaan we. Hier heeft een slechtvalk gebroed. Op dit moment zijn ze even niet thuis, waarschijnlijk op zoek naar een vliegend hapje in de buurt.

We hebben jonge gidsen bij ons van de JNM (Jongeren in de Natuur; www.jnm.nl): Rein en Reinier. Die helpen ons sporen te vinden van wilde zwijnen. Ze vinden al snel een poel waar een wild zwijn in de modder heeft liggen rollen. Je kunt de afdrukken van zijn hoeven en van de haren van zijn vacht nog zien. Als een penseel hebben ze afdrukken gemaakt in de zachte modder. Even later horen ze een boomklever en een grote bonte specht. Ze wakkeren het enthousiasme bij de kinderen aan.

Dan komen we aan bij een oud nest van de buizerd. Meer een badkuip voor een klein buizerd-gezin. De kinderen mogen ringen van postduiven zoeken met een metaaldetector. Wat schetst onze verbazing: bijna elk kind vind een ring uit Nederland, België of Duitsland. Die trage buizerd heeft die snelle postduiven weten in te halen. Dan verraadt leider Henk het geheim: hij heeft ze er neer gelegd, maar de eigenaren (postduiven) van de ringen zijn wel opgepeuzeld door een havik en een slechtvalk.

We zetten de reis voort en komen bij een stukje bos met dunne bomen en meer afstand tussen de bomen. Dit is erg geschikt voor een sperwer. Plotseling ziet Rein een donkere rug in het bosje. Eerst denkt hij aan een wild zwijn, maar dan zien we een reebok springen door het bos. Het lijkt soms wel of hij zweeft. Het sperwernest zit op een Y-splitsing in een sparrenboom.

We gaan terug naar de Reehorst want het programma heeft nog meer in petto. We nemen de tassen mee waar we allerlei spulletjes uit het bos in hebben gestopt: takjes, blaadjes van varens, bladeren, veertjes enz. Als we terug zijn is het eerst tijd voor de lunch.

Na de lunch vertelt Frank ons over uilen. Eigenlijk zou het over de kerkuil gaan, maar Frank is zo gek van uilen dat hij wel 200 plaatjes heeft van uilen en de kerkuil tot het laatste heeft bewaard. Hij laat de eieren zien van uilen en torenvalk, de schedel van een kerkuil, opgezette uilen en veel veren. Die veren zijn heel zacht, als de wind er door heen blaast bewegen ze mee. Veren van andere vogels zijn veel stijver. Daardoor kunnen uilen vliegen zonder dat je ze kunt horen. Handig als je spitsmuishapje op de grond rondscharrelt.

Dan mogen we een mooie collage gaan maken waarbij de uilen de hoofdrol spelen. Iedereen gaat hard aan het werk want meestal zijn er leuke prijzen te verdienen. Na een uur plakken, knippen en plaatsen zien we de rode hoofdjes boven prachtige kunstwerken hangen. Kijk maar eens op de foto.

Daan Kars

We gaan nu naar de grote zaal waar de afsluiting van de jeugdmiddag is. Wat blijkt: al onze jeugd vogelwachters zijn geboren winnaars want ze krijgen allemaal een prachtig gekleurde sjaal en een luid applaus van de volwassenen voor het mooie werk. We vertrekken weer naar Uden om de ouders de verhalen te vertellen over een mooie dag in Ede.